Werken met kennis

Arbeid verandert. Routinematig werk verdwijnt door de technologische ontwikkelingen of wordt verplaatst naar lagelonenlanden. De omlooptijd van producten wordt hierdoor steeds korter. Onze samenleving verandert in een kenniseconomie, een economie waarin de toepassing van kennis meer waarde toevoegt dan de traditionele factoren: arbeid, kapitaal en grondstoffen (Warmerdam & Van den Berg, 1992). Lees verder “Werken met kennis”

Een huis vol kennis

 In steeds meer organisaties zijn de medewerkers de spil van de organisatie. De medewerkers ofwel kenniswerkers genoemd, zijn het kapitaal van de organisatie. Deze organisaties noemt Mathieu Weggeman kennis intensieve organisaties, KIO. Kennis is in deze organisaties de belangrijkste bron, die de medewerkers bezitten. Voor de organisatie is het dus belangrijk dat de kennis ingezet en gedeeld wordt. Op deze manier kan de kennis gaan leven in de organisatie.
Ziekenhuizen zijn een typisch voorbeeld van een organisatie waarin vrijwel alleen kenniswerkers werken. De doktoren en verpleegkundigen zijn hoog opgeleide medewerkers die met hun kennis, vaardigheden en ervaringen patiënten medische zorg bieden. Kennis en ervaring zijn dus cruciaal om kwalitatief goede zorg te kunnen leveren.

Lees verder “Een huis vol kennis”

De kenniswaardeketen

Mathieu Weggeman heeft de kenniswaardeketen ontwikkelt. De kenniswaardeketen is een management model waarin stapsgewijs wordt aangegeven hoe de productiefactor kennis gemanaged kan worden. Traditioneel gezien zijn er vier productiefactoren (natuur, arbeid, kapitaal en ondernemerschap), naar mijn idee is tegenwoordig kennis ook een productiefactor te noemen. De bedrijven die voornamelijk in Nederland actief zijn zijn vrijwel allemaal kennis intensieve organisaties. Met de kenniswaardeketen wordt een poging gedaan om alle waarde uit de productiefactor kennis te halen.

Lees verder “De kenniswaardeketen”

Kennis komt te voet en vertrekt ter paard


“Er is geen enkele vader die op een vraag van zijn zoon antwoordt: dat weet ik wel, maar dat zeg ik niet, want kennis is macht. Het rare is dat dat in een organisatie wel gebeurt.” 

Mensen zijn als de dood dat iemand anders net zo belangrijk wordt als zijzelf. Werkgevers en werknemers zouden een cultuuromslag moeten maken: ze zouden het leuk moeten vinden om leerlingen te hebben en vooruit te kijken op de trots die ze later, als ze gepensioneerd zijn, zullen voelen omdat iemand met hun kennis en ervaring verder werkt.

Lees verder “Kennis komt te voet en vertrekt ter paard”

Beste leerling van de klas

Het onderwijs van Nederland staat al jaren onder druk. De kwaliteit laat nog steeds te wensen over. Finland daarin tegen geeft het beste onderwijs van Europa, zonder een cent meer uit te geven dan Nederland. Waarom trekken we daar geen wijze les uit? Durft Den Haag geen fundamentele veranderingen door te voeren? Heeft het geen prioriteit?
We zijn het er allemaal over eens dat er iets moet veranderen in het Nederlandse onderwijs, naar mijn idee kunnen we een hoop leren van het Finse onderwijs. Wat maakt het Finse onderwijs zo goed?

Lees verder “Beste leerling van de klas”

Eigenaar gezocht

Nieuwe ideeën zijn belangrijk in onze kennisecomie. Organisaties moeten nieuwe kennis ontwikkelen en vervolgens toepassen om de concurrentie voor te blijven. De inbreng van de werknemers is onmisbaar bij dit proces, dit geldt zeker voor kennisintensieve organisaties.

Bij kennisintensieve organisaties is de kennis voornamelijk te vinden op de werkvloer en dus niet bij het management en/of directie. Het uitvoerend personeel heeft ten slotte het meeste verstand van de zaken. Het is dus belangrijk voor deze organisaties om hun werknemers te motiveren om out of the box te denken.

Maar als een werknemer op eigen initiatief nieuwe kennis ontwikkelt, is die kennis dan wel van de organisatie? En als een innovatief idee toe te schrijven is aan het initiatief van een werknemer, kan de organisatie dan wel de rechten op de nieuwe kennis claimen?

 

 

Kennis is macht

De helft van alles wat een student leert in het eerste studiejaar is verouderd voordat hij/zij is afgestudeerd. Dit betekent niet dat de kennis onjuist is, maar het heeft haar relevantie verloren. Weggeman noemt dit ‘de afnemende halfwaardetijd’ van kennis.

Lees verder “Kennis is macht”