Faalplezier

‘Ik zie een hoop teams die hun best doen om fouten te verdoezelen of te vermijden. Maar openlijk falen is een must, om ervan te leren, beter te worden en te innoveren’, aldus teamcoach en schrijver, Remko van der Drift.

Vanaf het moment dat we naar school gaan leren we stil te zitten en te leren uit voornamelijk boeken. ‘Spelen’ is iets voor in je vrije tijd en lijkt niet belangrijk. Toch wordt spelen onderschat, als volwassenen zouden we eigenlijk ‘opnieuw’ weer moeten leren spelen.
Spelen maakt mensen flexibeler, ondernemender en innovatiever. Het is dé manier om een ander (leer)klimaat te scheppen, waarin teams ongedwongen kunnen samenwerken én fouten maken.

Door bijvoorbeeld games te spelen en de theorie en tips op een speelse manier toe te passen, creëer je al snel een veilige en vertrouwde omgeving waarin ruimte is voor spontaniteit, experiment en bovenal: falen.’

Hiervoor heb je vooral L.E.F. nodig! 
Geef anderen de mogelijkheid om te ontwikkelen en vooral te falen, door hun leerproces in de spotlights te zetten. De L van L.E.F. staat dan ook voor: Laat de ander schitteren  en stralen!
De E staat voor: En in plaats van maar. Accepteer en benut situaties die fout lopen. Kortom zeg JA tegen wat er gebeurt én ontdek de mogelijkheden die de situatie met zich meebrengt. Het mág mis gaan.
Faalplezier vertegenwoordigd de F van L.E.F. Maak plezier, geniet en leer van nieuwe situaties. Wees niet bang om nieuwe dingen te proberen.

Nieuwsgierig geworden?
Het boek van Remko van der Drift is bedoeld voor iedereen die in of met een team werkt. Het boek geeft handvatten om een groei mindset te creëren en vooral de mogelijkheid om fouten te maken.

Tenminste houdbaar tot

De halfwaardetijd van kennis neemt af, aldus Mathieu Weggeman. Dit betekend dat de tijd dat kennis relevant is af neemt. Dit is een trend die zich al een aantal jaren afspeelt en naar verwachting ook de komende jaren zal doorzetten. Zo blijkt uit diverse onderzoeken dat de stof die een student in het eerste studiejaar heeft geleerd, bij het afstuderen nog maar voor de helft relevant is. Door de aanhoudende afname wordt de levenscyclus van kennis steeds kleiner. Ik hoor je denken: ‘Heeft studeren dan nog wel zin?’ Lees verder “Tenminste houdbaar tot”

Werken met kennis

Arbeid verandert. Routinematig werk verdwijnt door de technologische ontwikkelingen of wordt verplaatst naar lagelonenlanden. De omlooptijd van producten wordt hierdoor steeds korter. Onze samenleving verandert in een kenniseconomie, een economie waarin de toepassing van kennis meer waarde toevoegt dan de traditionele factoren: arbeid, kapitaal en grondstoffen (Warmerdam & Van den Berg, 1992). Lees verder “Werken met kennis”

Doe maar gewoon, dan doe je gek genoeg

Hardlopers zijn doodlopers, hoog van de toren blazen. De Nederlandse taal kent tal van spreekwoordelijke gezegdes die er op duiden dat je vooral niet meer dan gemiddeld moet willen scoren. Het is leuk als je hoger dan een zeven scoort, maar het is niet noodzakelijk. Je moet vooral niet overdrijven en streven naar een 10, dan ga je te veel naast je schoenen lopen. De zesjes cultuur heerst niet alleen onder studenten, het is typisch Nederlands. Lees verder “Doe maar gewoon, dan doe je gek genoeg”

Een huis vol kennis

 In steeds meer organisaties zijn de medewerkers de spil van de organisatie. De medewerkers ofwel kenniswerkers genoemd, zijn het kapitaal van de organisatie. Deze organisaties noemt Mathieu Weggeman kennis intensieve organisaties, KIO. Kennis is in deze organisaties de belangrijkste bron, die de medewerkers bezitten. Voor de organisatie is het dus belangrijk dat de kennis ingezet en gedeeld wordt. Op deze manier kan de kennis gaan leven in de organisatie.
Ziekenhuizen zijn een typisch voorbeeld van een organisatie waarin vrijwel alleen kenniswerkers werken. De doktoren en verpleegkundigen zijn hoog opgeleide medewerkers die met hun kennis, vaardigheden en ervaringen patiënten medische zorg bieden. Kennis en ervaring zijn dus cruciaal om kwalitatief goede zorg te kunnen leveren.

Lees verder “Een huis vol kennis”

De kenniswaardeketen

Mathieu Weggeman heeft de kenniswaardeketen ontwikkelt. De kenniswaardeketen is een management model waarin stapsgewijs wordt aangegeven hoe de productiefactor kennis gemanaged kan worden. Traditioneel gezien zijn er vier productiefactoren (natuur, arbeid, kapitaal en ondernemerschap), naar mijn idee is tegenwoordig kennis ook een productiefactor te noemen. De bedrijven die voornamelijk in Nederland actief zijn zijn vrijwel allemaal kennis intensieve organisaties. Met de kenniswaardeketen wordt een poging gedaan om alle waarde uit de productiefactor kennis te halen.

Lees verder “De kenniswaardeketen”

Kennis komt te voet en vertrekt ter paard


“Er is geen enkele vader die op een vraag van zijn zoon antwoordt: dat weet ik wel, maar dat zeg ik niet, want kennis is macht. Het rare is dat dat in een organisatie wel gebeurt.” 

Mensen zijn als de dood dat iemand anders net zo belangrijk wordt als zijzelf. Werkgevers en werknemers zouden een cultuuromslag moeten maken: ze zouden het leuk moeten vinden om leerlingen te hebben en vooruit te kijken op de trots die ze later, als ze gepensioneerd zijn, zullen voelen omdat iemand met hun kennis en ervaring verder werkt.

Lees verder “Kennis komt te voet en vertrekt ter paard”